బొమ్మా - బొరుసూ

ఈ పక్కన బొమ్మ
ఆ పక్కన బొరుసు
అదే నాణెం.

ఓ వైపు పగలు
ఓ వైపు రాత్రి
అదే భూమి.

అప్పటి ఎండకి దాహం తీర్చి
ఇప్పటి వరదలో ఓంటరి చేసీ
అదే నీళ్ళు.

నాడేమో తీపికల
నేడేమో పీడకల
అదే కళ్ళు.

అలా ఆనందభాష్పం
ఇలా విషాదాశ్రువు
అదే కన్నీళ్ళు.

ఎందరికో అన్నం పెట్టీ,
ఇప్పుడు ఆర్తిగా అడుగుతున్నాయి,
అదే చేతులు.

నప్పలేదని కట్టుకోను సిగ్గేసింది
తన ఒంటిని కప్పి సిగ్గును కాచింది
అదే గుడ్డ.

కొందరికే సాయమిచ్చి గెలిచీ
అందరికీ సాయమందించలేక అశక్తుడినై ఓడీ
అదే నేను.

నమ్మకం - ఆశ

రాకాసి సూరీడు రాజ్యాలనేలుతుంటే
ప్రతి గుండె నీటి రాగం కన్నీటితో ఆలపిస్తే
ఆలకించిన నీలిమేఘం చిన్నగా నవ్వేస్తే
పల్లె గొంతుక దాహం తీర్చుకుంది.

దాహాన్ని వేసవి తనతోటే తీసుకెళ్ళినట్టే,
కష్టంతోటే కన్నీరు వెళ్ళిపోతుందనే నమ్మకమే ఓదార్పయింది.

ముసురేసిన ముసుగు దొంగ
చినుకు చినుకు సవ్వడితో పలకరిస్తే
కుండపోత వర్షపు తాళానికి గండి పడ్డ చెరువు తప్పెటేస్తే
పచ్చని పల్లె నీట మునిగి అరవలేక పీనుగల్లె తేలింది.

పశ్చాత్తాపంతో ఆకాశగంగ శాంతించి నిలిచిపోతే,
నా పల్లె పైరు చీర కట్టుకుంటుందనే ఆశే ఊపిరయ్యింది.

ఆత్మశాంతి

ఈ చావు ఎవరికీ పట్టలేదు పాపం!!కి నా స్పందన

చేనేత గొంతుక ఊపిరాగింది
పాడి పంట చెరువులో ఉబ్బిన శవమయ్యింది
గంజి కుండ గుడిగంటకు వేలాడే పీనుగయ్యింది
మెలేసిన మీసం ఊరిచివర దిబ్బలో పడుకుంది


కాలమొచ్చి ప్రమాదంలో పోయిన ప్రాణానికి
కన్ను కానని కారడవిలో స్మారక స్థూపం
బలవన్మరణాల మానవహారం
నాలుగ్గోడల బందిఖానాలో విగ్రహ రూపం


ఆ రూకలెట్టీ ప్రాణం పోస్తే కాదన్నాడా YS అన్న
గంజి పోస్తే కూడదన్నాడా ఆయన్న
అదే కదా మాయన్న ఆశయం
అదే కదా ఆ ఆత్మకు శాంతిసత్కారం

ప్రేమకు సాక్ష్యం

జీవంలేని మాంసపు ముద్దగా
ఒక ఆత్మీయ స్పర్శని ఆనందించి
చుట్టుకున్న పేగు బందాన్ని ప్రేమించాను.

అడుగులో అడుగేస్తూ బుడి బుడి నడకల్లో
ఆసరా నిలిచిన చేతి ధైర్యాన్ని అనుభవించి
వీపు తట్టిన కరుకుదనాన్ని ప్రేమించాను.

నడకొచ్చిన ఉత్సాహంలో ఉరకలేస్తూ
తోడుగా వచ్చి వారిస్తుంటే వినకున్నా
పడకుండా పట్టుకున్న రక్తబంధాన్ని ప్రేమించాను.

గెలిస్తే గొప్పన్న అవసరాన్నీ,
ఒడితే గేలిచేసిన అహంకారాన్నీ,
స్నేహ గుణాన్నీ, బందుగణాన్నీ ప్రేమించాను.

ఇన్ని ప్రేమల్ని ప్రశ్నించని ప్రపంచం
కష్టంలో కన్నీరు తుడిచిన ఏ బంధంలేని
ఈ ఒక్క ప్రేమనే ఎందుకు కాదంటుంది?
అదే నేనుగా? అదే మనసేగా? అదే ప్రేమేగా?